จากน้ำตา...สู่ภูมิปัญญา

      ลงทุนลงแรงมานานแรมปี แต่เมื่อถึงวันที่เรารอคอยก็ต้องพบกับ ความผิดหวังทุกอย่างพังทลายจนหมดสิ้น เมื่อผลผลิตที่จะได้กลับมีราคาตกต่ำ เหมือนถูกซ้ำเติมอีก เมื่อโรงงานปฏิเสธการรับซื้อ ต้องหมดเนื้อหมดตัว มีแต่หนี้สินที่เพิ่มทวี สิ่งที่เหลือคือ น้ำตานี่แหละ คือความทุกข์ ความเจ็บปวดของเกษตรกรไม่มีใครเห็น ไม่มีใครเข้ามาช่วยเหลือ เราเท่านั้นที่จะต้องช่วยตัวเราเอง เราต้องไมยอมแพ้ต้องอดทน ต่อแต่นั้นมาเราคือ กลุ่มแม่บ้านเกษตรกร พัฒนาเมืองประจวบฯ

      ผลิตภัณฑ์ว่านหางจระเข้ กว่าจะมีวันนี้ขึ้นมาได้เราต้องใช้ความพยายาม ความอดทน ถึงแม้จะ ต้องพบกับปัญหา และอุปสรรคมากมาย เราก็ต่อสู้ เราขอบพระคุณ เจ้าหน้าที่ ทุกๆ หน่วยงาน ที่ให้ความช่วยเหลือ และสนับสนุน ให้เรามีวันนี้ ขอขอบพระคุณท่านอาจารย์ทุกๆ สถาบัน ที่ให้คำปรึกษา ทางด้านวิชาการ

เราจะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวัง และจะทำให้ชื่อเสียงจังหวัดประจวบฯ ของเรามีชื่อเรืองลือไกล
เราขอสัญญาว่าเราจะพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้ก้าวไกลและมีคุณภาพให้ดียิ่งขึ้น
มีเรามีว่านหางจระเข้ บัดนี้เราเดินทางถูกแล้ว

ยายจ๋า...รอหนูด้วย
      เสียงเรียกจากหลานสาว ตัวน้อยก่อนที่ยายจะออกไปทำกิจวัตรประจำวันทุกวัน วันนี้เราจะไปไหนจ๊ะยาย...ไกลไหม จ๊ะยาย
วันนี้จะไปไกลหน่อยนะหนู เดินไหวหรือเปล่าจ๊ะ ?
ไหวจ๊ะ ...ให้หนูไปด้วยน่ะ ?
นั่นเป็นคำสนทนาของยายหลานก่อนที่กิจวัตรจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่ออกจากบ้าน ยายต้องหวีผมให้หนูและก่อนหวีผมยายจะเอาน้ำมันมะพร้าวที่ยายทำเองมาลูบผม ให้หนูทุกครั้ง หลังจากนั้นยายจะจูงหลานตัวน้อยไปด้วย พร้อมกับตะกร้าหวานใบเก่าคู่ใจ ในตะกร้านอกจากเชี่ยนหมากแล้วยังมีน้ำมันใสๆ บรรจุอยู่ในขวดที่ยายบอกว่าเป็นน้ำมันมะพร้าว ติดอยู่ในตะกร้าไปด้วยเสมอ

      หนูเคยหกล้มเป็นแผลยายก็เอาน้ำมันมะพร้าวมาทาแผลให้ ยายบอกว่าน้ำมันมะพร้าวมีประโยชน์หลายอย่าง หนูกับยายเดินไปคุยไปเกี่ยวกับน้ำมันมะพร้าว ยายซึ่งชาวบ้านทั่วไปรู้จักกันในนาม นางขาว กระแจะเจิม ยายจะหยิบน้ำมันมะพร้าวออกมาเทใส่ฝ่ามือแล้วทาลง บนผิวกายของเจ้าของบ้าน แล้วก็บีบ..นวดและนวด

นานจังเลยยายจ๋า..หนูอยากกลับบ้านแล้ว

เวลาผ่านไปนานยายก็ยังนวดไม่เสร็จ หนูน้อยนั่งลงข้างๆ ยาย
ยาย..ยายจ๋า..เหนื่อยไหม กลับบ้านกันเถอะยาย
เหงื่อยยายไหลหยด เมื่อเวลาผ่านไป หนูน้อยได้ยินเสียง

อึ่ม..ค่อยยังชั่วหน่อย หายปวดเมื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย อีก 3 วันมาอีกนะ
แล้วเขาก็ให้สตางค์ยาย ขณะเดินกลับบ้านยายบอกว่า สตางค์ที่ยายได้มา เอาไว้เลี้ยง หนูจนโตนี่งัย

      เกือบ 50 ปีแล้วน่ะ ยายจ๋า.. กิจวัตรของยายทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ยายทำให้หนูยังคงอยู่ในความทรงจำตลอดมา เรือนสมุนไพรคุณยาย ยังคงสานต่อภูมิปัญญาของยายต่อไป เมื่อสมัยโบราณไม่มีเครื่องสำอาง ไม่มียารักษาเมื่อมีบาดแผล ไม่มียาบรรเทาแก้ปวด ส่วนใหญ่ผู้เฒ่าผู้แก่จะใช้น้ำมันจากมะพร้าวใช้รักษาบาดแผลต่างๆ ใช้นวดแก้ปวด แก้เมื่อย ใช้บำรุงผม ใช้บำรุงผิว ใช้แทนเครื่องสำอาง และฯลฯ